Het verpompen van zout water en condensaat: de techniek

Chemisch verontreinigd afvalwater veilig verpompen

Zout- of chemisch verontreinigd afvalwater drijft standaardpompen onvermijdelijk tot het uiterste. De gevolgen zijn putcorrosie, spleetcorrosie en voortijdige slijtage – vaak pas na maanden zichtbaar, maar dan in de vorm van een totale uitval. Het probleem ligt niet zozeer in de pomphydraulica als wel in de materiaalcombinatie.

Waar chemisch verontreinigd water ontstaat

In de huis- en gebouwtechniek spelen drie bronnen een dominante rol:

• Wateronthardingsinstallaties: Bij het regenereren van de ionenwisselaar ontstaat zouthoudend spoelwater (natriumchloride). Het zoutgehalte kan aanzienlijk hoger zijn dan in veel industriële processen.

• Condensaat van een condensatieketel: Het condensaat van condensatieketels is zuur. Bij de condensatie van de rookgassen ontstaan opgeloste zuren, die de PH-waarde naar een duidelijk zuur bereik doen dalen.

• Industriële processen: Reinigings- en behandelingsprocessen leiden tot media met een wisselende chemische samenstelling.

Waarom chloriden en een lage PH-waarde standaardmaterialen aantasten

Chloriden breken de passieve laag van standaard roestvrij staal op bepaalde plaatsen door en veroorzaken putcorrosie – een lokaal, moeilijk waarneembaar corrosiemechanisme dat de wand van het onderdeel doordringt. Een lage pH-waarde versnelt de algemene aantasting bovendien nog verder. Een gewone vuilwaterpomp van Grijs gietijzer of standaard roestvrij staal is op de lange termijn niet opgewassen tegen deze omstandigheden.

De benadering vanuit het materiaalperspectief

Het antwoord ligt in de combinatie van materialen. Bij de Willy 1003 CS bestaat het open meerkanaalswiel uit glasvezelversterkte kunststof, die chemisch grotendeels inert is; de motoras en het motorhuis zijn vervaardigd uit zeer bestendig roestvrij staal. Hierdoor verpompt de Pomp chemisch belast afvalwater met een zoutgehalte tot 15 % – dus ook het relatief sterk zouthoudende regeneratiewater van wateronthardingsinstallaties. Vaste deeltjes tot 20 mm vormen daarbij geen probleem.

Technisch gezien is de Pomp ontworpen voor incidenteel, vaak mobiel gebruik: een direct gemonteerde vlotter (zonder kabel) regelt de werking, een afneembare zuigzeef maakt in combinatie met de vlottervergrendeling het leegzuigen van restwater tot 5 mm mogelijk, en een automatische Ventilatie zorgt ervoor dat de pomp soepel opstart. De maximale mediumtemperatuur bedraagt 35 °C, de opvoerhoogte ongeveer 10,5 m.

Conclusie

Bij zout- of zuurhoudend afvalwater is de materiaalcombinatie bepalend voor de levensduur. Waar standaardpompen corroderen, is een combinatie van chemisch inerte kunststof en uiterst bestendig roestvrij staal bestand tegen de aantasting. Bepalend voor de concrete keuze blijven het zoutgehalte, de PH-waarden en de temperatuur van het medium.